Tomahawks en werpbijlen

Een lichte bijl met een slanke kop en een rechte steel. De vorm komt van de inheemse volken van Noord-Amerika, die hem gebruikten als werktuig en als wapen. Nu is het vooral een werpbijl en een stuk outdoorgereedschap.

Een handbijl heeft een brede, zware kop om mee te kloven en te hakken. Een tomahawk is lichter en slanker, met een kop die vooral op snelheid is gebouwd. Hout kloven gaat met een handbijl beter; werpen gaat met een tomahawk beter.

Op een houten doel van zachte stammen of planken, opgesteld in een lijn waar niemand achter of naast staat. Werp nooit naar een harde ondergrond, want dan ketst de bijl terug. Houd iedereen achter de werplijn en loop pas naar het doel als alle bijlen geworpen zijn.

Droog hem af na gebruik en wrijf er een dun laagje olie overheen, want koolstofstaal roest. Een bramige snede haal je bij met een vijl of een bijlslijper. Berg de bijl niet vochtig op in de schede.

Bij een houten steel wel. Je tikt de resten uit het oog, zet een nieuwe steel erin en zet hem vast met een wig. Bij een steel van composiet of een bijl uit één stuk staal kan het niet, dus houd daar rekening mee als je veel gaat werpen.

Bij ongeveer twee op de drie wel, meestal van leer, nylon of kydex. Werpbijlen worden vaker zonder geleverd, omdat ze op een vaste plek gebruikt worden. Of er een schede bij zit, staat op de productpagina.